De beeldentaal van Ellen vindt een voedingsbodem in onze consumptie- en wegwerpmaatschappij. 

Verpakking, de buitenkant van mensen en dingen wordt vaak belangrijker gevonden dan de inhoud, de binnenkant.
Haar werk bestaat uit gevonden en zorgvuldig verzameld "afval".

Ze raapt op wat andere mensen weggooien; ze verzamelt dat wat de natuur achterlaat.
Alles met zijn eigen verleden en reden van bestaan.
Deze ‘dode’ (platgereden, gedeeltelijk opgegeten..) dingen geeft ze een nieuw leven in een poëtische assemblage,
Een ‘stil- leven’ ontstaat vanuit haar visie op onze hedendaagse maatschappij, vanuit haar geloof dat we voorzichtig moeten omgaan met de wereld om ons heen.
Het eigen verhaal van het materiaal, de essentiële vanzelfsprekendheid van de vorm en de relatie tussen deze twee gegevens vormen hierbij een belangrijk uitgangspunt.
Ellen zit niet vast aan één discipline.

Haar idee moet goed tot uitdrukking kunnen komen.

De ene keer heeft ze er olieverf voor nodig, de andere keer werkt fotografie beter.

Het volgende beeld moet juist weer driedimensionaal zijn.
De laatste tijd komen er steeds meer door de mens gemaakte dingen haar werk binnengeslopen. Het natuurlijke blijft aanwezig maar er is iets aan het veranderen.

Voorzichtig komen er industrieel vervaardigde zaken, mensfiguren, onderdelen van het menselijk lichaam bij.
De natuur en de mens gaan door elkaar lopen, onlosmakelijk verbonden in onze maatschappij.
Een interessante stap in haar werk, een beetje eng ook, confronterend… 

www.ellengieles.be

LEVEN = GELIJK  (naar Anselmus Poneli)

Assemblage in hout en plastiek, 2011

 Naakt kruipen we de wereld in en beginnen aan een reis vol verwachtingen en risico´s.

Future

Collage Mixed media, 2011

Pillen slikken als symbool voor grote verwachtingen.